عالمان ساکت، آگاهان بی تفاوت! 

 

 

گوشه گوشۀ تاریخ اسلام نشان از غیبت گستردۀ آگاهان و عالمانی است که به جای حضور در میدان پر مخاطرۀ دفاع از دین در کنج عافیت طلبی و مصلحت اندیشی و تغافل خویش آرام نشسته، ت

 

سبیح انداخته و فقط صحنۀ غربت دین

عالمان ساکت، آگاهان بی تفاوت!

گوشه گوشۀ تاریخ اسلام نشان از غیبت گستردۀ آگاهان و عالمانی است که به جای حضور در میدان پر مخاطرۀ دفاع از دین در کنج عافیت طلبی و مصلحت اندیشی و تغافل خویش آرام نشسته، تسبیح انداخته و فقط صحنۀ غربت دین و ولیّ جامعۀ دینی را تماشا کرده اند.

واقعیت این است که نقش خواص آگاه و موثر در اجتماع، نقشی غیر قابل انکار است. حال اگر این خواص آگاه و تاثیر گذار، سر زلفشان هم به دین گره خورده باشد و تمام آبرو و جایگاهشان در جامعه به واسطۀ رنگ و لعاب دینی آنها باشد و نسبت آگاهی و علم شان به زوایای گستردۀ خواسته های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی دین نیز از علم و آگاهی دیگران برتر باشد، آن وقت آنچه باقی می ماند، توقع حضور سریع، هوشیارانه و جان بر کفانۀ آنها در جبهۀ دفاع از دین و پیشوایان دینی است. اما متأسفانه گوشه گوشۀ تاریخ اسلام نشان از غیبت گستردۀ آگاهان و عالمانی است که به جای حضور در میدان پر مخاطرۀ دفاع از دین در کنج عافیت طلبی و مصلحت اندیشی و تغافل خویش آرام نشسته، تسبیح انداخته و فقط صحنۀ غربت دین و ولیّ جامعۀ دینی را تماشا کرده اند. کسانی که بی هیچ دردسری حق را می شناختند و می شناسند، در زمان عافیت بهترین خطابه ها و نوشته ها برای تبیین هر کدام از معارف دینی از ایشان منتشر و پخش می شده است و می شود و مانند روز، حق خدایی پیشوای دینی در برابر آنها روشن است، اما حاضر نبودند و نیستند که برای آنچه می فهمیدند و می فهمند در لحظۀ خطر آبرویی هزینه کنند و جانی را به خطر بیندازند. اینها نقش خواص بی تفاوت و مصلحت اندشی است که می توانند حسین بن علی ع ها را با سکوت مرگبارشان به مذبح بفرستند. همۀ اینها از فرازهای خطبۀ منای سیدالشهداء علیه السلام که دو سال قبل از حادثۀ کربلا در بین عالمان و آگاهان دینی ایراد شده است، دریافت می شود:

«سپس شما، اى گروه پرقدرت، افرادى هستید معروف به علم و دانش و نامدار به خوبى و خیرخواهى و به واسطه خدا در دل مردم عظمت یافتید به طورى که شخص شریف از شما حساب مى‏برد و شخص ضعیف شما را گرامى مى‏دارد و آن کسى که پایه او با شما یکى است و حقّ نعمتى از شما بر گردن او نیست، شما را بر خود ترجیح مى‏دهد. هر گاه حاجتمندان از دست یافتن به حاجت خود محروم شوند براى رسیدن به آن، شما را واسطه قرار مى‏دهند. شما به هیبت فرمانروایان و بزرگوارى بزرگان در راه گام بر مى‏دارید. آیا همه اینها به این خاطر نیست که مردم به شما امید بسته‏اند تا به حقّ خدا قیام نمایید؟ و اگر شما در حقوق الهى کوتاهى نمایید به حقوق امامان بى ‏اعتنایى نموده‏اید...»¹

اینها را خوب بشناسیم که در بستر سکوت و بی تفاوتی و دست روی دست گذاشتن اینها، قتلگاه حسین بن علی ها ساخته خواهد شد.